Kontrole podatkowe w Niemczech. Ile lat wstecz sięga urząd skarbowy?

Zakres czasowy, jaki może objąć kontrola podatkowa w Niemczech, jest ściśle powiązany z okresami przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz z charakterem ewentualnych nieprawidłowości. Zasadniczo, niemiecki fiskus może sięgać w przeszłość, ale ramy czasowe są różne w zależności od konkretnej sytuacji.

Standardowy okres przedawnienia: 4 Lata

W standardowych przypadkach niemieckie prawo podatkowe (Ordynacja Podatkowa, niem. Abgabenordnung – AO) przewiduje, że termin do wymierzenia podatku (Festsetzungsfrist) wynosi cztery lata.

• Początek biegu terminu: Czteroletni okres zaczyna biec z końcem roku kalendarzowego, w którym złożono deklarację podatkową.

• Wymierzenie podatku: Jeśli upłynął czteroletni termin, wymierzenie (czyli ustalenie wysokości) podatku za dany rok jest co do zasady niemożliwe.

Oznacza to, że w większości standardowych sytuacji, kontrola podatkowa będzie dotyczyła ostatnich 4 lat podatkowych, za które zobowiązanie nie uległo jeszcze przedawnieniu.

Wydłużone okresy kontroli do 10 lat wstecz

Istnieją jednak szczególne przypadki, w których okres, za jaki Finanzamt może skontrolować podatnika, jest znacznie dłuższy.

1. Przestępstwo lub wykroczenie skarbowe

Najdłuższy okres dotyczy sytuacji, w których urząd skarbowy podejrzewa oszustwo podatkowe (Steuerhinterziehung) lub nieumyślne uszczuplenie podatku (leichtfertige Steuerverkürzung).

• Oszustwo podatkowe (Steuerhinterziehung): W przypadku udowodnienia przestępstwa oszustwa podatkowego (np. celowe ukrycie dochodów), termin przedawnienia do wymierzenia podatku i kontroli wynosi aż 10 lat.

• Nieumyślne uszczuplenie (leichtfertige Steuerverkürzung): Jeśli nieprawidłowości kwalifikuje się jako wykroczenie (działanie z lekkomyślności, bez zamiaru oszustwa), termin ten wynosi 5 lat.

2. Deklaracje podatkowe związane z zagranicą

W przypadku niektórych deklaracji podatkowych dotyczących dochodów lub majątku w relacjach zagranicznych, termin przedawnienia może również wynosić 10 lat, nawet jeśli nie doszło do celowego oszustwa, ale na przykład do celowego niezłożenia deklaracji, do której podatnik był zobowiązany.